انتخابات ریاست جمهوری یازدهم در حالی برگزار شد که جریان اصلاحات در هیچ کدام از انتخابات هایی که در یک دهه اخیر در کشور برگزار شده است، توفیقی کسب نکرده بود. در این انتخابات هم البته این جریان امید چندانی برای پیروزی نداشت و این مسئله در سخنان و موضع گیری های چهره های موثر آن ها قبل از انتخابات نیز مشخص بود. به همین دلیل اصلاح طلبان سرانجام تنها کاندیدای منتسب به خود که اتفاقا نفر دوم دولت خاتمی هم بود، را مجبور به کناره گیری به نفع حسن روحانی ای کردند که هر چند خواستگاه وی از جریان راست است، اما مواضع و رویکردهای وی بویژه در این سال های اخیر در برخ

اصلا قصد نداشتم در اين رابطه چيزي بنويسيم ولي هر چه فكر كردم، ديدم انصاف نيست كه در قبال اين همه ناجوانمردي و ظلمي كه در حق يك نوكر امام حسين (ع) مي شود، بي تفاوت باشم. البته موضوع بحث اين نيست كه بخواهم از اقدام نادرست كسي دفاع كنم، چرا كه معتقدم هركسي كه كار نادرستي كرده است بايد به آن رسيدگي شود. اما مسئله بسيار فراتر از اين است.مسئله اصلي اين است كه بر فرض هم كه محمود كريمي اشتباهي كرده باشد –كه البته هنوز به طور دقيق مشخص نيست در اتفاق صورت گرفته چه كسي مقصر بوده است- آيا حق وي اين است كه اين چنين ناجوانمردانه مورد هجمه رسانه هاي متعدد داخلي و خارجي

هنوز چندماهي از عمر دولت يازدهم نگذشته است، اما در همين چندماه اتفاقات نادري را از سوي دولت مردان شاهد بوده ايم، كه در نوع خودش كم نظير بوده است. اگر بخواهيم از عملكرد ضعيف و غيرقابل دفاع دولت در حوزه هاي اقتصادي، سياست خارجي و فرهنگي و برخوردهاي حذفي با منتقدين و مطبوعات و ... بگذريم؛ اما يكي از مختصات غيرقابل قبول دولت يازدهم كه انصافا هم نمي توان آن را ناديده گرفت و در قبال آن بي تفاوت بود، اهانت هاي دولت مردان به مردم و منتقدين است. در ابتداي روي كار آمدن دولت يازدهم، با برچسب افراطي و تندرو زدن به منتقدان و كساني كه به روحاني راي نداده بودند، تلاش

آقاي روحاني در جمع اساتيد دانشگاه ها نسبت به اينكه چرا آن ها از توافق نامه ژنو حمايت نمي كنند، اعتراض كرد و از آن ها خواست در كلاس هاي درس شان، از اين اقدام دولت دفاع كنند. در رابطه با اين درخواست رئيس جمهور و اينكه چرا دانشگاهيان از توافق نامه ژنو حمايت نمي كنند، چند نكته قابل ذكر است: 1-بايد توجه داشت كه نمي شود با حالتي دستوري از دانشگاهيان و قشر فرهيخته جامعه خواست كه از عملكرد دولت حمايت كنند؛ اين مسئله زماني اهميتش بيشتر مي شود كه دولت از آن ها انتظار داشته باشد، نسبت به موضوعي حمايت كنند، كه نه تنها آن چنان قابل حمايت نيست كه اتفاقا انتقادهاي

يكي از انتقادهاي جدي كه به محمود احمدي نژاد، به ويژه در سال هاي پاياني دولتش مي شد، نوع مواجهه دولت وي با برخي از نهادهاي نظام بود، از جمله نوع برخورد دولت با مجلس و قوه قضائیه. همين موضوع بود كه در تبليغات انتخاباتي كانديداهاي انتخابات رياست جمهوري سال 92 بطور گسترده مورد انتقاد قرار گرفت و كانديداهاي مختلف تاكيد داشتند كه در صورت به دست گرفتن دولت از حاشيه پردازي در تعامل با نهادهاي ديگر اجتناب خواهند كرد. البته همگان به خوبي مي دانند كه در اين بين حسن روحاني بيش از كانديداهاي ديگر روي اين موضوع تاكيد داشت و وعده داد كه در صورت انتخاب شدن از سو